شادومست و باموبایلی به روی صندلی       ساده  لم  بداد و گفت که الو ،بله، شما

من همان که روز قبل بی صدا شماره ام       را  به  روی  کاغذی  بدادم  و دوباره با 

یک اشاره گفتمت که عصر جمعه توی ان      پارک   کنار   ساحل گناوه   تو   بیا    

ها ،سلام حال زید ما چطوره   من که بی...     بغض در گلو به ان طرف بگفتش اشنا

دختری که مرد بی حیا فریب داد ،گفت          من چرا دوباره  دیدمت  غریب  بی وفا

                                                                                ۱۹/۱۲/۱۳۸۲

ترا هنوز نکرده دلم فراموش و بیا            که  یاد  تو  و  انتظار  تو   باقیست

خیال خنده شیرین کنج لبهایت             به یاد دو لب من در فرار تو باقیست

من از نگاه خروس محله فهمیدم          دوباره  صبح  وفا در  قرار  تو  باقیست

کنار  هر  در  و  دیوار  بندر  این دل        همان  نگاه  کج  و  بیقرار  تو  باقیست

وجای پای تو ان بار نبش کوچه عشق    هنوز  جای  خودش  یادگار  تو  باقیست

                                                                                  اسفند ۱۳۸۲

بادردورنج وحوصله بیگانه نیستم            از هفتخوان رستم عشقت گذر کنم

تا اولین  زمان مناسب فرا  رسد              من این وجود را خود  مرد  خطر  کنم

طوری به رسم عشق تعهد به من بده     تالحظه ای که پیش توشب راسحر کنم

دراین زمان به خاطرخود زندگی کنی        زیرا به  پشت  گرمی ان  ترک سر  کنم

ورد زبان من شده( می خواهمت بمان )       در   هر   دقیقه  یاد   ترا   بیشتر   کنم

باتضمینی از شعر هوشنگ خضری

باورم نیست کسی از غم تو      دل دیوانه نیازارد عشق

باورم نیست کسی زخم ترا        بردل خون شده نگذاردعشق

ان غریقمکه نترسد از موج         تن به دریای تو بسپاردعشق

                                     بهار

هر چند بی تو می گذرد این زمان ولی          اندازه زمین و زمان دوست دارمت

گاهی به زیر لب به خودم گفته ام بگو           بالاتر از چنین و چنان دوست دارمت

شاید درست نیمه یکدیگریم وحال                حرفی نمی زنیم از آن دوست دارمت

وای از حیای بی حد وتا کی نیاوریم              یک لحظه هم به روی زبان دوست دارمت

وقتی که از شعار گذشتیم و شد شعور       گفتم نرو که گفت ،بمان دوست دارمت

گواهی می دهد روح وتن من             که از بس غصه خوردم زود مردم

                                         این اخرین شعریه که گفتم

هم خاک شود روزی

اسم من از دفتر هم باک شود روزی

هرکس اسم مرا داند

یا خط مرا خواند

غمناک شود روزی

                                           مصطفی ابدونی

به هر کوچه باغی که محو سکوت است         غزل خوانی سار وکو کوقشنگ است

                                                    بهار

نه گل هستم،نه شمعی در شب تار              در  اغوشم   ولی    پروا نه  دارم

                                                بهار

                                                                  مصطفی ابدونی

دراین دنیا که پایانش به مرگ است      برای     هم   اگر    مردیم   خوبست

                                            سیده زهرا حسینی

معشوقه دو عاشق به چه تشبیه کنم           پاسخ نده،چون ذل به کبوتر زده ای

دیدی از عاشقان حساب تو جداست                عاشق تراز این چشم من خسته کجاست

مرد   این   زندگی  ناخواسته  نیست              این  چشم  بلا   دیده   که  بیمار حیاست

زندگی رسم زیبای دنیاست                                     

هرکجا هست

اشناباهمه جای دریاست

زندگی در همه وقت جاریست

اخرین لحظه عمر هم هست

بامن و تو

فرصت زیستن را به هر نام

هردو ازهم نبایدبگیر یم

وقت کم هست

زندگی کن

عاشقانه کنار گل یاس

چون خدا هست

تک خدای شب و روز گیلاس

                                                                       ۱۱/۱۰/۱۳۸۴

   نداره   کار    دنیا     اعتباری                 دلم و دهس کردارش غمینه

                                علی کرمی لیراوی:باتلمیحی از شعر حسین غلامی

دو چشمم را چو برهم می گذارم               تویی زیباترین زیبای  هستی    

                                           علی کرمی لیراوی

بگم مردم نه یو تقدیر موبی                  پتی جون دهس ای جلاد دادم  

نمی دانم نگاهم را چگونه                      نگاهت در خودش مجذوب وحل کرد

دوباره اول عاشق شدن نگاهی بود             و  بعد از  تو  دلم  از هر  نگاه   می گذرد

                                            رضوان حسن زاده                                            

منه تی دین و دنیا ری سیا که                 شو وروزم تباهه  بومه سوتی        

                                                                                                 ۱/۴ /۱۳۸۸

                                                وقتی که  چیزهاهمه بی رنگ می شود

تاباخیال سردتو من خواب رفته ام

                                                 با تو  همیشه در دل من جنگ می شود   

ای دل پذیر،سخت ترا دوست داشتم

                                                 به ما که می رسی دل تو سنگ می شود

عشقت ابد گرفت وفراموش می کنم

                                                  حالا که دوست مغز سرم بنگ  می  شود

من بی خیال حرف کس و ناکسم ببین

                                                   در کوچه ها اگر چه   کسم ننگ می شود

ولگرد کوچه هایم وبد جور حس اوست

                                                    (((حالاکه دل برای خدا   تنگ  می شود)))

ازشهر رفت با چمدانی که جا گذاشت

ساعت شکست روی زمانی که جا گذاشت

از شهر رفت ، پشت سرش مه غلیظ شد                                          

بر ترس دختر نگرانی که جاگذاشت

«از شهر رفت» وارد اشعار من  شدو

تا چند وقت ورد زبانی که جا گذاشت

یک جمله حرف داشت :«خداحافظ شما»

من را نبرد توی بیانی که جا گذاشت

او مانده،او می آید و او فعل و فعل و فعل

یک فرض گیج بود گمانی که جا گذاشت

یک سایه پشت پنجره ،در خلوت حیاط

لبخند می زند به جهانی که جا گذاشت

شعراز:عزت خلیفه زاده

گفت فراموش کن اورا

گفتم عمرم به پای او رفت

گفت تا کی این همه غم و غصه

گفتم ان وقت که خفته  باشم

گفت بی خیال باش -ببر از یاد

گفتم غصه خوردم -گریه کردم

گفت چرا چنین می کنی ؟

گفتم الهی عاشق شوی

گفت عاشقی بازیچه است

گفتم اری بازیچه ی روزگارم

 شعراز:ساره تخشیده

بر سر هر دو در پنجره                   امده حادثه دل بگیر

شیشه پنجره شد پر غبار             اه از این اجل سختگیر

شیشه کم کم شده بی سو خدا     من جوان بودم وکردند پیر

ميتوانيد تصاوير مربوط به فال حافظ را در بين نوشته ها استفاده كنيد

گفتند حریم عشق اینجاست که من        از نیستی ام گذشتم و هست شدم

کبوتری که سر بام رفته توی خودش

سر و صدای خیابان ،صدای شلیک و...

فرار کرده از اینها به بغ بغوی خودش

هنوز روی سر آنتن است،کز کرده

و فکر می کند آیا به آرزوی  خودش...؟

کجاست لانه اش اما، کجاست آرامش

هنوز در بدر است و به جستجوی خودش

سفید-سرخ معلق،فضا و چند پر...

کنار من جسدی رفته توی توی خودش!

                                  شعراز:عزت خلیفه زاده

روییده به هر کجا شقایق بنویس

                               بنویس شکسته قلب عاشق بنویس

من گول هوسهای لبی را خوردم 

                                   لعنت به تمام این علایق بنویس